Danışman: Doç. Hikmet Mutlu YAĞCI
Yazar: Yüsra CANİK

Bu çalışma, bireysel travmaların ve kuşaklar arası aktarımın sanatsal üretim süreci
üzerindeki etkilerini incelemeyi amaçlamaktadır. Çalışma kapsamında, çocukluk
döneminde yaşanan travmatik bir olayın bellekte bıraktığı izlerin, farklı sanatsal
formlar aracılığıyla nasıl dışa vurulduğu ele alınmıştır. Seramik, tuval üzerine akrilik
ve yağlı boya ile kâğıt üzerine eskiz gibi çeşitli tekniklerle üretilen çalışmalar;
travmanın biçimsel ve simgesel temsillerini barındırmaktadır. Yinelenen imgeler,
özellikle “terlik” ve yığın formları hem bireysel belleğin hem de kuşaklar arası
aktarılmış duygusal yüklerin taşıyıcısı olarak değerlendirilmiştir. Çalışmada,
dispozofobi kavramı travmatik kayıpların ardından gelişen biriktirme davranışı
bağlamında ele alınmış; bu davranışın sanatsal yerleştirmelere etkisi irdelenmiştir.
Yöntem olarak nitel araştırma yaklaşımı benimsenmiş; kişisel deneyimden yola
çıkan üretim süreci, psikanalitik kuram, travma teorileri ve aile dizimi perspektifiyle
kuramsal zemine oturtulmuştur. Sonuç olarak, sanatın hem bireysel hem de kolektif
düzeyde travmatik belleği görünür kılma, dönüştürme ve ifade etme potansiyeline
sahip olduğu ortaya konmuştur.

Anahtar sözcükler: Travma, kuşaklar arası aktarım, seramik, yinelenen imgeler,
dispozofobi, aile dizimi.