Danışman: Prof. Adile Feyza ÖZGÜNDOĞDU
Yazar: Sevil Seda ARAPKİRLİ

Metafor, bir şeyi başka bir şey üzerinden düşünmek ve kavramak olarak ele alındığında insanın dünyasını kurarken ve ifade ederken metaforlara başvurdukları anlaşılır. Bu yaratıcı bir etkinliktir. İki farklı şey kendi özellikleri üzerinden bir benzerlik ilişkisi yakalanarak birleştirilir ve yeni bir ifade oluşmuş olur. Sanat, metaforik bir düşünme ve üretme biçimi olarak yeninin oluştuğu bu alana, yapıtı ekler. Metafor kavramsal alanda, sanat ise nesnel alanda yeni olanın olasılığını sunar. Söz konusu alanlar, dönüşüme imkân sağlayan potansiyellerdir. Bu potansiyeller ütopyaya dair umudu ayakta tutan tohumlardır. Bulundukları çevrenin koşullarına bağlı olarak ya organik biçimde gelişip çoğalabilirler ya da unutulup yok olabilirler. Bu kapsamda çalışma, metafor ve sanatın dönüşüme etkilerine ve dönüşümün biçimlerine odaklanır. Birinci bölümde metafor kavramı, dil, felsefe ve bilişsel alanlar açısından incelenmiştir. İkinci bölümde sanat, metafor açısından ele alınmış, kavram, nesne ve imge başlıkları altında örneklendirilmiştir. Üçüncü bölümde dönüşümün niteliği değerlendirilmiş, düşüncenin ve nesnenin dönüşme imkânı incelenmiştir. Son bölümde kavramsal çalışma bağlamında üretilen kişisel seramik çalışmaların değerlendirilmesine yer verilmiştir. Sonuç olarak çalışma sürecinde dönüşüme potansiyel olan birçok etkenin olduğu anlaşılmıştır. Doğada olduğu gibi dengeli ve düzenli bir gelişmenin olabilmesi için, dönüşüm biçiminin organik ve bağlantılı olması gerekmektedir.

Anahtar sözcükler: Sanat, metafor, potansiyel, yeni, dönüşüm, organik, biçim, seramik, ütopya.