Danışman: Prof. Ayşe Sibel KEDİK
Yazar: Esra KORUÇ

Bu rapor, çağdaş dijital kültürün etkisiyle dönüşen kendilik kavramını, otoportre geleneği ve selfie pratiği üzerinden incelemeyi amaçlamaktadır. Özellikle sosyal medya ve mobil teknolojilerin yaygınlaşmasıyla birlikte, bireyin kendini görsel olarak temsil etme biçimleri radikal bir dönüşüm geçirmiş; kimlik, benlik ve varoluş anlayışları, dijital ekranlar ve etkileşimli platformlar aracılığıyla yeniden şekillenmiştir. Bu bağlamda çalışma, tarihsel olarak sanatta otoportre ve aynanın bireysel ve toplumsal özneleşme süreçlerindeki rolünü analiz ederken, selfie pratiğinin bu geleneğin günümüzdeki uzantısı olarak nasıl işlev kazandığını kavramsal bir çerçevede tartışmaktadır.
Araştırma sürecinde, Foucault'nun kendilik pratikleri ve Kohut’un kendilik nesneleri kuramı temel alınarak, bireyin kendilik inşasının sadece bireysel bir içsel süreç değil; aynı zamanda toplumsal, kültürel ve teknolojik bağlamlarda şekillenen, çok katmanlı ve ilişkisel bir yapı olduğu vurgulanmıştır. Selfie'nin, bireyin kendine dair imgesel bir sunum üretmenin ötesinde, izleyici etkileşimi, beğeni kültürü ve dijital görünürlük bağlamında yeni bir sosyal pratik haline geldiği ortaya konulmuştur.
Kişisel sanat pratiği üzerinden, nesnelerle ve imgelerle kurulan ilişkinin kendilik deneyiminde nasıl rol oynadığı irdelenmiş; bu süreçte özellikle ayna, yüzey ve dijital ekran temsillerinin dönüştürücü etkisi ele alınmıştır.

Anahtar sözcükler: Otoportre, Selfie, Sanat, Kendilik, Kimlik, Temsil.